NETFLIX - SERIAL ORYGINALNY
Harry, stój!
Zatrzymaj się!
Gdzie June?!
Co jej zrobiłeś?
To ja, June.
To jakiś obłęd.
Czyste szaleństwo.
Też tego nie rozumiem.
Ale to ja.
- Widziałeś mnie w lustrze. - Nie.
To niemożliwe.
Widziałeś mnie.
Zaczekaj.
Powiedziałeś, że masz wszystkie listy ode mnie.
Że się nie wstydziłeś.
Nie wiem jak,
ale to ja.
Naprawdę.
To powidła?
Tak.
Mów po angielsku, Eleno.
Od prawie trzech lat nie mówiłam we własnym języku.
Te zasady mają uzasadnienie, Sigrid.
Jak wiesz, Runa lubi mieć kontrolę.
Mamy szczęście, że jesteś z nami.
Zostaniesz ze mną?
Wracaj na dół, Lewisie.
Zaraz przyjdę.
Potrzebowałam cię tu rano, Harry.
Nie rozdwoję się.
Jestem na ciebie zła.
Ktoś widział June? June McDaniel?
Panie McDaniel...?
Proszę z policją.
Przykro mi, Doug, ale spóźnię się.
Ja też cię witam.
- Co się stało? - Harry uciekł. Czekam na opiekunkę.
Możesz wstąpić na farmę McDaniela?
Podeślę mundurowego.
Dzwonił dyrektor szkoły. John tam narozrabiał.
Wspominał o łomie.
- Łomie? - Spokojnie, nikogo nie skrzywdził.
Szukał córki.
Mieli się przeprowadzić.
Chyba jej się to nie spodobało. Zapewne uciekła.
Wstąpię tam.
Ratujesz mi życie, Aaronie.
- Co u ciebie? - Dobrze, uciekam.
Dobra, jeszcze raz.
Wróciłam.
Sprawdziłam jego ciało.
Złapał mnie... Nie wiem, co się stało.
Leżał na ziemi, ale ja...
Był martwy?
- Później? - Nie, oddychał.
- Jego oczy wibrowały. - Jak możesz nim być?
To niemożliwe!
Czujesz się nim?
Nie, sobą.
Co się ze mną dzieje?
A jeśli już zawsze taka będę?
Lepiej do mnie nie podchodź.
Boże, jestem taka głodna.
Co?
Jestem głodna.
Skoczę po coś do jedzenia.
Zaczekaj.
Nikogo tu nie przyprowadzaj.
I nikomu ani słowa.
Spokój od krzywdy ochroni.
Sprzątanie.
Przepraszam.
Mam wrócić później?
Tak.
Słucham?
Tak.
Spokój od krzywdy ochroni.
Widziałem sprzątaczkę. Wszystko gra?
Mieli tylko z serem I cebulą.
Przykro mi.
Ale smaczna.
Spójrz na mnie, Harry.
Proszę.
Jestem tutaj.
- Wiesz, czego ci trzeba? - Czego?
Lepiej?
Gdzie są szpitale?
Dlaczego do niego wróciłaś?
Tak się bałeś...
Musiałam się upewnić, że nic mu nie jest.
- Inaczej byś odjechał. - Nigdzie się nie wybieram.
Powiedz, że będzie dobrze.
Będzie.
Kocham cię, June.
To ja.
Jestem sobą, Harry.
Już dobrze, jestem tu.
To naprawdę ty.
Jestem tu.
Już dobrze.
Gdzie masz ubrania?
Musimy wrócić...
Ja prowadzę.
- Musisz iść do szpitala. - Nie!
Żadnych szpitali.
Ta dziewczyna...
Musimy ją znaleźć.
Ale ja prowadzę.
Szkocja mi się podoba.
Gdzie June?
Musisz mi powiedzieć.
Posłuchaj.
- Znasz jej stan. - Mówisz o epilepsji?
Nie...
Ciężko to wyjaśnić, ale Elena też na to cierpiała.
Nie mów o mojej mamie.
Nie wymawiaj jej imienia.
To policja.
Prawie słychać stąd banjo.
Myślisz, że hodował świnie?
Kopę lat.
Podobno June zniknęła.
Wejdźmy do środka.
Szkoła powiadomiła nas o zajściu.
Na szczęście nie wnoszą zarzutów.
Nie możesz szaleć po szkole z łomem, John.
Wiem.
Co zabrała?
Wystarczy na weekend?
- Tydzień? - Trochę ubrań, torbę.
Więc to krótka wyprawa.
- Kiedy ją widziałeś? - Wczoraj.
- Pokłóciliście się? - Nie.
Ale wyjeżdżacie?
Rozmawialiśmy o tym. Nie mogła się doczekać.
Dzieciaki w tym wieku bywają skryte.
Czasem w złości uciekają.
Postępują głupio, samolubnie I bezmyślnie, jak mój syn.
Cóż...
Daj znać, jeśli do jutra się nie odezwie.
Choć na pewno nie jej nie jest.
Chryste, co za dziwak.
- Masz dzieci? - Nie.
Więc odpuść mu.
MAMA
- Byłaś w jego ciele? - Nie.
Już mówiłam. Było nas dwoje.
Byłam nim.
Ale gdy do tego doszło...
Ubrania popękały i...
Zabrałam jego I odeszłam.
Co się ze mną dzieje?
Chodź do mnie.
Porozmawiaj ze mną, Ryanie.
Chcesz postawić WSZYSTKO?
Daj znać, kiedy będziesz gotowy.
JEŚLI NIE, WIESZ, CO ROBIĆ. KOCHAM, HARRY.
W porządku.
Jeszcze raz.
Eleno, musimy zidentyfikować emocje, które wywołały pierwszą przemianę.
Dotrzeć do sedna doświadczenia, które jest wyzwalaczem.
Instynkt każe ci się bronić, a nawet tłumić emocje.
Ale nie rób tego. Niech się pojawią, a wtedy mnie wpuścisz.
Gdybyś czuła, że tracisz kontrolę,
że zaczynasz się zmieniać,
pamiętaj swoją mantrę I to, kim jesteś.
Powiesz mi?
Elena Askelaand, 39 lat. Urodzona w Bergen.
Kolczyki z odznaki harcerskiej.
Ojciec niósł mnie do domu, gdy złamałam rękę.
Malowałam auta akwarelami. Pet Elkhound, Heidi.
Złamałam obcasy podczas burzy, gapiąc się na Gracie.
Świetnie.
Gotowa?
Tak.
Będę z tobą cały czas.
Reakcja.
Brak.
Reakcja.
Brak.
Reakcja.
Brak.
Reakcja.
Brak.
Reakcja.
Brak.
Co widzisz, Eleno?
Spokój od krzywdy ochroni.
- Mantra. - Spokój od krzywdy ochroni.
Pamiętaj o mantrze.
Spokój od krzywdy ochroni.
Co widzisz?
Przerwać test!
Co widzisz, Eleno?
Mów, co widzisz!
Wypuść mnie.
Wypuść.
Wypuść mnie.
Dobra, John.
Nie!
Jeśli chcesz jechać do domu,
zrozumiem to.
Wynośmy się stąd.
Co się stało? Mówiłeś o zmianie planu.
Znalazłeś June?
Pokazałeś jej wiadomość od Eleny?
Jeszcze nie.
Wczoraj uciekła z jakimś chłopakiem.
Tropię ją.
- Mamy problem? - Nie. Jeszcze jedno, Ben.
Miałeś rację.
Jest jedną z nich.
Zmiennokształtną.
Na pewno?
Tak.
Bez obaw. Panuję nad sytuacją,
Co się wczoraj stało?
Miałem ci pomóc odszukać dziewczynę...
Za taką kasę nie mogło to być legalne.
Ale nie wspomniałeś o igłach,
szalonych chłopakach z bronią,
o tym, że będziesz nago czy o wibrujących oczach!
- Straciłem kontrolę! - Tak?
To była ostatnia szansa, żeby do niej dotrzeć.
Dotrzeć?
Wyglądało, jakbyś ją mordował.
Albo gorzej. Porwane ubranie, krew...
Jezu, jesteś jak pies myśliwski, który złapał trop.
Nie jesteś taki.
Posłuchaj.
Ona jest wyjątkowa.
W jakim sensie?
W jakim?
Muszę...
zabrać ją ze sobą.
Niech cię...
No dobra...
Dokąd teraz?
Boi się.
Pojedzie do domu.
Sprawdź na górze.
Nie ma jej.
Tyle kłopotów z taką małą dziewczyną?
Chodźmy.
PÓŁNOC POŁUDNIE, LONDYN
Co zrobimy?
Uciekliśmy, żeby nie być w ciągłej matni.
Żeby być, kim chcemy.
Dobra, nie wiedzieliśmy...
co nas czeka.
Ale nadal sobie ufamy.
Prawda?
Tak.
Uda nam się uciec od tego wszystkiego?
Tak.
Myślę, że tak.
No to jedziemy.
Dobra.
POŁUDNIE LONDYN
Mówiłem, że jej tu nie będzie.
Dobra,
mądralo...
To gdzie jest?
Nie wiem.
A co z nim?
Tak?
June McDaniel I Harry Polk.
Gdzie oni są?
Nie wiem, o co wam chodzi. Spierdalajcie.
- Dzieciaki są takie pełne życia. - Co mówiłeś?
- Słuchaj... - Kazałem wam spierdalać.
Tak sobie myślałem...
Ten, który ci to zrobił...
cokolwiek to jest.
Może to kosmita?
Znał moje imię.
Mówił, że od tygodni mnie szuka.
Znał moją mamę.
To niby ona go wysłała.
A jego ubrania? Coś musi w nich być.
Napisano na nich „Norge”.
Norwegia? To nie ojczyzna twojej mamy?
Tak.
Spójrz.
To mama.
June, córeczko.
Kończysz 16 lat.
Chcę pomóc ci zrozumieć, co możesz czuć.
Rzeczy, które... mogą cię spotykać.
Nie chciałam zostawiać ciebie ani Ryana.
Ale John powiedział, że muszę odejść. Nie miałam wyboru.
Nigdy nie chciałam was skrzywdzić.
Przykro mi, że nie mogę tam być.
Musisz zaufać temu, kto pokaże ci to nagranie.
Pozwól zabrać się do Norwegii.
To cudowne miejsce, June.
Pewnego dnia Ryan może do nas dołączyć.
Możemy znów być razem.
Po prostu...
Przepraszam.
Kocham cię.
Powiedziała, że mnie kocha.
No pewnie, to twoja mama.
Tata powiedział,
że odeszła, bo nie mogła z nami wytrzymać.
Nie chciała nas.
Że chciała innego życia.
Już dobrze.
Gdzie twój syn?
- Sama jestem ciekawa. A co? - Jest z June.
Są razem.
Jesteś pewny?
Przeczytaj.
Myślą, że się kochają.
Dzwoniłaś do niego?
Nie odbiera.
A June?
Zostawiła telefon.
Jest inna.
Nieśmiała, cicha. Nie zna chłopców.
- To nie w jej stylu. - Harry by na to nie wpadł.
Jest zbyt odpowiedzialny.
Pomaga przy swoim tacie.
Wiemy, że są razem. Zapewne to zaplanowali.
Muszę zapytać.
Powinnam wiedzieć coś jeszcze?
Nie.
Martwię się o nią.
Słuchaj.
Dzieciaki uciekają.
Ale też wracają.
Choć nie tak szybko, jak byś chciał.
Jeśli do rana się nie odezwą, zgłoszę to.
Mogę nakazać poszukiwania.
Wybacz.
W porządku.
Dobrze, przyjadę.
To z pracy.
Muszę jechać.
Daj znać, jeśli się odezwie.
I zostaw mi swój numer.
Co się stało?
Ktoś się do niego włamał I go okradł.
Sąsiad widział dwóch mężczyzn.
- Jak się nazywa? - Dean Coppley.
Kto to?
Ella.
Ma twoje oczy.
Jestem komisarz Polk. Powiesz, co się stało?
Jakiś typek się włamał I tyle.
- Sąsiad widział dwóch. - Był jeden.
Tylko jeden.
Co zabrał?
Skąd mam wiedzieć?
Różne rzeczy.
Miałem zegarek.
Zabrał go.
Ładna. Nie wziął jej?
Mogę rzucić okiem?
Na obrączkę?
Skąd ją masz?
Dał ci ją jakiś chłopak?
Nazywał się Harry Polk?
Wiem, że się boisz.
Musisz powiedzieć, co zaszło.
- Jak powrót do Londynu? - Inaczej go zapamiętałem.
Jesteśmy na miejscu.
To tutaj.
Będzie dobrze.
A ty, kurwa, kto?
Żartowałem, brachu.
Gavin mówił,
że jesteś kumplem Deana.
- Zgadza się. - Właź.
Dzięki, że nas przenocujesz.
Przepraszam za kłopot.
Który pokój jest nasz?
Każdy śpi, gdzie mu się podoba.
A czasem, z kim mu się podoba.
Mój dom jest twoim domem.
A z dachu jest zabójczy widok.
Dzięki.
Gdzie byłeś?
Wyszedłeś.
- Na zewnątrz! - Widziałem, jak odjeżdżałeś.
Gdy wszedłem do domu, zjawiło się tych dwóch.
Jeden wspomniał o June.
Co?
Miała do mnie zadzwonić.
- Nie odezwała się. - Gdzie ona jest?!
Powiem ci, ale idę z tobą.
Potrzebuje mnie, jeśli ma kłopoty.
No to chodźmy.
Lepiej odbierz.
Trzeba ją uprzedzić o tych dwóch włamywaczach.
June mogła wpaść w tarapaty.
- Jakieś wieści? - Nie.
Może chcesz towarzystwa?
Przyniosłem piwo.
Wejdź.
Jak się masz?
Dobrze wyglądasz.
Nadal męczysz się z krzyżówką?
Zdrówko.
Harry nie dzwonił?
- Martwisz się. - Ukradł obrączkę taty
I kupił auto od kolesia, którego pobiło dwóch facetów.
Nie wiem, gdzie jest mój syn.
Owszem, martwię się.
No co?
Wiem, co przechodzisz.
Pamiętam, jak to się na tobie odbiło.
To już trzy lata?
Tęsknię za nim.
Ja też.
Nadal myślisz o tej sprawie?
O tym, co zaszło?
Próbuję nie myśleć.
Zrobiliśmy, co się dało.
Partnerami już nie będziemy.
Zwłaszcza że awansowałeś.
Kiedyś to ja próbowałem nadążyć za tobą.
Komisarz, która nie potrafi znaleźć syna.
- Muszę zgłosić zaginięcie. - Harry to dobry chłopak.
Kocha cię.
Wróci do domu.
- Inaczej to sobie wyobrażałam. - No.
Wszyscy tak mówią.
Ale nie powiesz, ze widok jest kiepski.
Ludzie mówią, że jest wielki I straszny,
ale nie jest taki zły.
Spokojnie, zajmę się tobą.
Nikt nie będzie nas tu szukał.
Możemy zacząć od nowa.
Tak jak sobie obiecaliśmy.
Teraz możemy być kim chcemy.
B-6.
Gdybym ci nie ufała, byłabym zazdrosna
I zastanawiała się, co tu kombinujesz.
Zazdrość?
Moja droga.
Proszę...
Widziałem już sprzeczne zestawy slajdów, ale Elena wydaje się...
przeciwstawna.
Matka, dziecko, seks, śmierć.
Nie masz pojęcia, jak te testy z początku mnie przerażały.
Aż dziw, że wymuszenie fazy przemiany
to część kuracji.
Ale kontynuuj. Musi dojść do siebie.
Dlatego tu jest.
Nie zapominaj o tym.
Mam ciekawe wieści.
June jest jak jej matka.
Jest jedną z nas.
Zawsze jesteś krok przed wszystkimi.
- Zawsze. - Cudownie.
- Wspaniała wiadomość. - Matka I córka.
To taka...
rzadkość.
Pewnego dnia Ryan może do nas dołączyć.
Możemy znów być razem.
Po prostu...
Przepraszam.
Kocham cię.
- Wiesz o swojej epilepsji? - Tak.
Co jeszcze mówił ci tata?
- Tylko że mama też ją miała. - Widziałaś, żeby miała atak?
Nie, ale tata mówił, że jest chora.
Dlaczego pytasz?
Sam nie wiem.
Czy twój tata mógł wiedzieć...
o tym wszystkim?
Niby skąd?
Sama pomyśl.
Środki uspokajające.
Te głupie zasady.
Nigdy nie spuszczał cię z oka.
Chciał cię wywieźć na Fair Isle.
Widziałem zdjęcia.
Tam nic nie ma.
To zadupie, a teraz dwóch świrów z Norwegii
pokazuje nagranie, na którym twoja mama zaprasza cię do siebie.
To bez sens...
- Przepraszam. - Nie, spójrz.
Boże.
To on!
Musimy uciekać.
Chodź!
- Na tyłach. - Mówiłem, że go minęliśmy.
Zawróć.
Harry! Torby!
Zostaw je.
Ja będę mówił.
Nie musisz znów odstawiać Chucka Norrisa.
Biegiem!
Nie rozumiem, mama kazała im zaufać.
Nie myśl teraz o tym.
O cholera!
Będzie dobrze.
Cholera!
Zgubiliśmy ich.
Uciekli.
Stój.
Zatrzymaj się!
Co z tobą?!
Wszystko gra?
Musimy uciekać.
- Nic mi nie jest. - Nieprawda.
PAMIĘCI MICHAELA JOHNA DURICA 1957-2017
Napisy: Karol Radomski